Pewnie już go wydzielicie sto razy, ale i tak Wam pokażę ;-P

A teraz ciekawostka, zanim został zmontowany powyższy filmik istniała jego dłuższa wersja, która powstała 15. listopada 2099 roku!

Pani Basia pierwotnie ogłaszała stan wojenny na terenie całego internetu nie z powodu ACTA, ale w proteście przeciw zamknięciu kilku serwisów m. in. Napisy.info. Pierwotny filmik jest dłuższy o około minutę i też jest niezły. Zresztą zobaczcie:

Ta akcja to kolejny dowód na to, że kreatywność internautów nie zna granic. I zawsze można jeszcze coś poprawić nawet w rzecz, która jest całkiem dobra:)
A Pani Basia znów pokazała że jest git-majonez i poprowadziła lud na barykady

Źródło grafiki: tomt6788

Iluzja ulicy

Jak byście zareagowali na widok ogromnej wyrwy w asfalcie przed Waszym blokiem? Albo lawy wypływającej z chodnika nieopodal Waszego samochodu? Edgar Muller tworzy złudzenia tak prawdziwe, że postawienie kolejnego kroku w ich kierunku wymaga nie lada odwagi. Jednym z jego najsłynniejszych projektów jest stworzona w 2008 r. w Irlandii „szczelina lodowcowa”. Efekt końcowy obrazu dopełnia widok ludzi, nieświadomie balansujących na jej krawędzi . Proces powstawania tego działa możecie obejrzeć w filmiku poniżej.

Bodypainting

Jeszcze przez chwile zostańmy przy temacie klasycznych farb, ale za płótno obierzmy ludzkie ciało. Malowanie skóry praktykowane było już tysiące lat temu przez naszych starożytnych przodków. Współcześnie bodypaintig hucznie powrócił, zyskując szerokie grono wielbicieli i nagrody na prestiżowych festiwalach. Ambitni artyści coraz częściej rezygnują ze stosowania najpopularniejszych technik  i poszukują ciekawszych rozwiązań. Niektórzy z nich, eksperymentują stosując efekty specjalne i kreują nowe trendy jak np. UV body painting.
Warto tutaj również wspomnieć o hand paintingu, którego chyba najbardziej znanym twórcą jest Guido Daniel. Jego niesamowite obrazy malowane na dłoniach, już nie raz obiegały internet i zachwycały wszystkich. Niewtajemniczonych odsyłam do filmiku poniżej

Farba w maszynie

Zastanawialiście się kiedyś co by było, gdyby zastąpić wszystkie litery z maszyny do pisania wielokolorowymi barwnikami? Tyree Callahan wpadł na taki pomysł, a następnie postanowił wprowadzić do w życie. W efekcie, każde naciśniecie klawisza pozostawia po sobie chromatyczną plamę. Też Was ciekawi jak wyglądałaby malarska interpretacja największych dzieł światowej literatury?

Źródło grafiki:  Tyree Callahan

Piasek zamiast farby – sand art

Być może Waszym pierwszym skojarzeniem związanym z malowaniem piaskiem jest reklama pewnej marki mąki, którą jeszcze możemy oglądać w telewizji. My zachęcamy do obejrzenia występu ukraińskiej zwyciężczyni Mam Talent. Kseniya Simonova zachwyciła wszystkich niezwykle mocnym przekazem emocjonalnym, który wzbogaca dość dramatycznym podkładem muzycznym.

Igłą po wodzie

Pochodzącemu z Chin Huang Zhulin, również nie zależy na trwałości jego dzieł. Azjatycki malarz wybrał specyficzną technikę malowania na wodzie. Filmik szczególnie rekomendujemy tym, którzy nie mają talentu do szycia. Może po seansie zrobicie pożytek z pochowanych w szufladzie igieł?

Artystyczna kawa – latte art

Każdy kucharz wie, jak ważnym elementem udanego dania jest jego przyozdobienie. Wiedzą o tym również bariści. Sposób serwowania kawy już dawno przestał ograniczać się do podania zalanych wodą ziaren kakaowca- dzisiaj są to małe dzieła sztuki. Wzory, które można stworzyć za pomocą mleka, mogą zaskoczyć największych sceptyków.

Wampir
Tak właściwie to chyba właśnie od niego wszystko się zaczęło. Podwaliny pod rozwój współczesnych horrorów podłożył przecież „Nosferatu” z 1922 r. wyreżyserowany przez F.W. Murneau. Co prawda wampir był wtedy zupełnie inny niż późniejsze jego wyobrażenia, ale czy to tak źle? Nie sądzę, zwłaszcza jeśli przyjrzymy się dzisiejszym wampirom. Edward ze „Zmierzchu” – uff, rozumiem oczywiście, że miał być z założenia bożyszczem nastolatek, ale świecący wampir? Przecież to jakaś kpina! Inna rzecz, że chyba jestem za stara na to, żeby urzekła mnie jego nieludzka uroda. Na szczęście.

Najpopularniejszym wampirem wszechczasów jest oczywiście Drakula, którego do życia powołał Bram Stoker w swojej powieści z 1897 roku. Pierwsza ekranizacja książki została nakręcona w 1931 roku, a rolę tytułowego wampira zagrał legendarny Bela Lugosi. Do dnia dzisiejszego powstało ponad 200 filmów, w których występuje Drakula. Do najlepszych należy Hrabia Drakula z 1970 r. z Chistopherem Lee oraz film Francisa Forda Coppoli z 1992 roku, w którym główną rolę zagrał Gary Oldman (godny polecenia jest też soundtrack, za który odpowiadał Wojciech Kilar).

Oprócz Drakuli nie sposób zapomnieć o „Wywiadzie z wampirem”, również na podstawie książki. W tym przypadku moim skromnym zdaniem film jest znacznie lepszy. Dużą popularność zdobyły również nieco mniej ambitne obrazy, m.in. Blade (o łowcy wampirów, który w połowie sam jest wampirem) czy Underworld. A później niestety ten nieszczęsny „Zmierzch”…

Wilkołak
Potwór trochę mniej popularny niż wampir, ale jednak nadal w ścisłej czołówce. Tu cała tragedia polega oczywiście na tym, że człowiek zmienia się pod wpływem pełni księżyca w dziką bestię, pół – wilka, pół – człowieka. Filmów o wilkołakach jest znacznie mniej niż o wampirach. Jednym z lepszych według mnie jest „Wilk” z 1994 r. z Jackiem Nicholsonem i Michelle Pfeiffer. Protoplastą wszystkich wilkołaczych filmów jest natomiast „Wilkołak z Londynu” z 1935 r. i „Wilkołak” z 1941 r. Z nowszych obrazów warto obejrzeć „Dog Soldiers” z 2002 r., w którym grupa żołnierzy broni się przed atakami wilkołaków na opuszczonej farmie.

Zombie
To moje ulubione potwory . Lubię zresztą patrzeć na zombie jak na zjawisko – zwykle przecież pojawienie się ich jest połączone z kryzysem całej ludzkości i swego rodzaju apokalipsą. Aktualnie zombie, czyli żywe trupy, stają się coraz bardziej popularne. Właśnie rozpoczęła się emisja drugiego sezonu świetnego serialu Walking Dead docenianego nie tylko przez fanów horrorów. Mniej znanym, ale równie dobrym serialem jest angielski Dead Set, który łączy konwencję apokalipsy zombie z… reality show.

Właściwie pierwszym ważnym filmem, w którym widza straszyły zombie była „Noc żywych trupów” George Romero z 1968 r. Nawet dzisiaj film robi wrażenie. Czarno – biały, bez efektów specjalnych… ale co z tego, kiedy klimat jest niezwykły! Scena z dziewczynką w piwnicy… kto oglądał, ten nie zapomni! Później Romero nakręcił całą serię filmów o żywych trupach, z czego niestety najnowsze są takie sobie.

Z ciekawych wariacji na temat zombie warto wspomnieć o komediach. Z najlepszych zdecydowanie warto wspomnieć „Martwicę Mózgu” (w reżyserii Petera Jacksona, twórcy późniejszej trylogii Władcy Pierścieni), „Wysyp żywych trupów” (genialny angielski humor) czy „Zombieland”.

Dziecko
Oprócz klasycznej wielkiej trójki oczywiście w filmach występują też inne potwory. Duchy, mumie… To wszystko jest jednak średnio straszne w porównaniu do dzieci. Zazwyczaj konkretnie do małej, z pozoru zupełnie niewinnej dziewczynki. Koniecznie o długich, opadających na twarz włosach. Najlepiej takiej jak Sadako z Ringu.

Na początek spot PO, który wywołał wiele emocji, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Przed Państwem thriller polityczny „Oni pójdą na wybory. A Ty?”! Apokaliptyczny klimat, mocne słowa, dreszczyk emocji… Być może troszeczkę to wszystko przesadzone, ale jakie robi wrażenie!

Skoro już przy PO jesteśmy, to kolejny spot. Zrozumiałam co prawda przesłanie, ale po co było je podawać w takiej brutalnej formie ? Kandydat – Tadeusz Aziewicz – wszedł do Sejmu.

Tu dla odmiany całkiem pomysłowy spot kandydata PO zrealizowany w konwencji popularnej kreskówki South Park. Nie pomogło to jednak kandydatowi w uzyskaniu mandatu:

Przejdźmy do wielkiego przegranego, czyli SLD. Spoty były całkiem pomysłowe, chociaż utrzymane w raczej tandetnej stylistyce . Zaraz, zaraz – striptease jako forma przyciągnięcia wyborców? Hmm… Niestety niezbyt to efektywne, bo Katarzyna Lenart nie zdobyła mandatu.

Kandydaci SLD to prawdziwi dżentelmeni i bohaterowie bez skazy zarazem. Wystarczy popatrzeć na spot. Niestety, kandydat do Sejmu się nie dostał. I kto będzie bronić ciemiężone dziewice?

Inni postawili na mocne uderzenie, jak Jędrzej Wijas. Podobnie jak jego partyjni koledzy bez sukcesu:

A tutaj mocno antykościelny spot Ruchu Poparcia Palikota:

Wygląda na to, że PiS raczej nie wyprodukował zbyt wielu ciekawych spotów. Za to sympatycy ugrupowania stworzyli filmik w odpowiedzi na spot PO:

Jak wiadomo, oryginał zawsze jest najlepszy. Stop! Wcale nieprawda, a najlepszym tego dowodem są covery. W wielu przypadkach cover jest nieporównywalnie lepszy od oryginału. Oczywiście wszystko to jest kwestią gustu, ale przy niektórych piosenkach nie sposób się kłócić. Poniżej właśnie taka subiektywna lista utworów, w których według mnie uczeń przerósł mistrza, i to o kilka długości. Niektóre z nich na taką skalę, że ludzie nie chcą uwierzyć, że to covery . Ale dość pisania, czas na muzykę…

1. Knockin’ On Heavens Door – Bob Dylan (1973), cover Guns N’ Roses (1991)

2. All Along the Watchtower – Bob Dylan (1967), cover Jimi Hendrix (1968)

3. Blue Suede Shoes – Carl Perkins (1955), cover Elvis Presley (1956)

4. Whiskey In The Jar – The Dubliners (1967), cover Metallica (1998)

5. The Man Who Sold The World – David Bowie (1971), cover Nirvana (1993)

6. Nothing Compares to U – Prince (1984), cover Sinead O’Connor (1990)

7. Hey Joe – The Leaves (1965), cover Jimi Hendrix (1966)

8. Love Hurts – The Everly Brothers (1960), cover Nazareth (1975)

9. Hurt – Nine Inch Nails (1994), Johnny Cash (2003)

10. Cinnamon Girl – Neil Young (1969), cover Type o Negative (1996)

Donnie Darko

Według mnie (i tysięcy fanów za granicą) film jest absolutną perełką. Niestety, w Polsce raczej niedoceniony. Polecam go każdemu miłośnikowi dziwnych, surrealistycznych klimatów. Ciężko w kilku zdaniach ująć, o czym jest film. Głównym bohaterem jest Donnie, nieco rozchwiany psychicznie nastolatek uczęszczający na terapię. Pewnego dnia Donniemu ukazuje się postać królika rodem z horroru. Podczas kolejnych spotkań wyjawia mu on, że jest przybyszem z przyszłości. Donnie jest zmuszony podjąć ważną decyzję, która wpłynie na całe jego życie. Świetny soundtrack!

Mechaniczna Pomarańcza
Ekranizacja równie wykręconej książki Anthony’ego Burgessa (także polecam, chociaż początkowo trudno przyzwyczaić się do dziwnego języka, w jakim jest napisana). Film przedstawia historię gangu nastolatków, popełniających coraz to nowe przestępstwa w szalonym, przerażającym świecie przyszłości. W filmie Stanleya Kubricka pełno jest absurdów i szokujących sytuacji, dlatego warto obejrzeć go… dwa razy!

Drabina Jakubowa
Film przez wielu miłośników kinematografii uznawany za kultowy. Drabina Jakubowa opowiada o Jakubie Singerze. Jakub jest z zawodu filozofem, ale zostaje wysłany z armią na wojnę w Wietnamie. Po powrocie z frontu męczą go przerażające sny. Aby się od nich uwolnić, Jakub musi zdać sobie sprawę z błędów, jakie popełnił w życiu. Film jest trudny w odbiorze, ale pomimo to ma rzeszę wiernych fanów.

Źródło

Film wyreżyserowany przez Darrena Aronofsky’ego, którego – w mojej opinii – większość dzieł nadawałaby się idealnie do tego zestawienia. Mi chyba najtrudniej było jednak zrozumieć właśnie „Źródło”. Film opowiada historię miłości i śmierci w trzech przeplatających się odsłonach. Hugh Jackman wciela się w rolę hiszpańskiego konkwistadora, żyjącego współcześnie naukowca oraz astronauty z przyszłości. Skomplikowane.

Głowa do wycierania
Henry Spencer przez pół roku nie widział swojej dziewczyny. Będąc w odwiedzinach u niej i u jej rodziny dowiaduje się, że urodziła mu dziecko. Dziecko okazuje się być potworkiem, a co gorsza dziewczyna Henry’ego znika zostawiając go z nim samego…Warto zauważyć, że to debiut reżyserski słynnego Davida Lyncha. W jego twórczości właściwie wszystkie filmy zasługują na miano wykręconych…

I spit on your grave

Od razu podkreślam, że chodzi o oryginał z 1978 r., chociaż remake z 2010 r. też ciężko uznać za zdrowy film. W wielkim skrócie film opowiada o młodej pisarce, która wyjeżdża na prowincję, żeby w spokoju tworzyć (ach, artyści). Pewnego dnia lokalni zabijacy gwałcą ją i porzucają, myśląc, że nie żyje. A gdzie tam. Żyje i postanawia sprawić im krwawą łaźnię. Dalej to już schematycznie, chociaż momentami bardzo pomysłowo.

Zakochany bez pamięci
Nie horror? Ano nie, nie tym razem. Zakochany bez pamięci to na dobrą sprawę film o miłości dwojga zupełnie różnych od siebie ludzi: Joela (Jim Carrey, którego na co dzień nie trawię, stworzył tu moim zdaniem genialną kreację) i Clementine (Kate Winslet). Jak łatwo się domyśleć, ich związek jest dość burzliwy. Któregoś dnia Clementine pod wpływem impulsu decyduje się na zabieg mający na celu usunięcie Joela z pamięci. Joel robi to samo, ale w trakcie zabiegu zmienia zdanie, przez co powstają pewne komplikacje. Pomysły scenarzysty, ale także montaż naprawdę dają do myślenia. I znowu – świetna ścieżka dźwiękowa.

Martwica mózgu

Och, to jeden z moich ulubionych filmów w ogóle (obok Donniego Darko nota bene). Film opowiada o groźnym wirusie, który rozprzestrzenia się w błyskawicznym tempie po tym, jak pewnego człowieka gryzie zakażona szczuromałpa. Wirus w wielkim skrócie robi z ludzi zombie. No i tutaj zaczyna się zabawa… Reżyserem jest wielki Peter Jackson od Władcy Pierścieni. Polecam, naprawdę dobra, niekonwencjonalna (choć troszeczkę obrzydliwa) komedia .

Koralina

Jak to, zakrzykną pewnie niektórzy, przecież to film dla dzieci! Odpowiem krótko: sądzicie, że dla dzieci, bo nie oglądaliście. Film jest strasznie poryty, ale chyba bardziej boją się go dorośli. Moja 9-letnia siostra go uwielbia, za to grono osób pełnoletnich czuło się oglądając go nieco nieswojo. Film opowiada historię Koraliny, która czuje się opuszczona przez rodziców i znajduje… przejście do innego świata, w którym z otwartymi ramionami witają ją nowi rodzice. Jak łatwo się domyśleć, nic dobrego z tego nie wynika. Projekty postaci, muzyka… brr, skąd twórcy wzięli takie pomysły? Acha, film na podstawie powieści Neila Gaimana. To też trochę wyjaśnia.

Na koniec dwa smaczki, chociaż… hmm, ciężko myśleć o jedzeniu po ich obejrzeniu .

Cannibal! The Musical

Film oglądałam po raz pierwszy dość dawno temu, ale zapadł mi w pamięć. O czym opowiada? No cóż, tytuł zdradza praktycznie całą fabułę. Tak, to naprawdę jest musical. Tak, naprawdę o kanibalach. Cannibal! Opowiada o grupie górników, którzy zgubili się w Górach Skalistych. Za resztę recenzji powinno świadczyć, że twórcą filmu jest Trey Parker, którego późniejszym dziełem jest South Park.

Ludzka stonoga

Nie oglądałam tego filmu, przyznaję bez bicia. Obejrzałam trailer, ręce mi opadły i doszłam do wniosku, że jest jednak pewien poziom głupoty, poniżej którego nie potrafię zejść. No cóż, może kiedyś odważę się obejrzeć całość, jednak ogólnie koncepcja filmu, w którym szalony doktor wyłapuje ludzi, usypia i przyszywa ich do siebie w konfiguracji usta-tyłek to zbyt wiele.

Fot. meedanphotos

Wersja dla kreatywnych:

Wersja oryginalna:

W internecie zdania na ten temat (jak na każdy zresztą ) są podzielone – oto odpowiedź na likwidację brody przez siarę pożyczona z Demotywatorów